dit deuntje van

gebonden melodie en tekst

wringt, dringt diep

scheurt oude wonden

trilt vibreert

sluipt in de ziel

raakt pijnlijk de onmacht

tranen wellen kwellend

in het dal van holle woorden

beelden van voorbij

krijgen vorm

wroeging overheerst

over het waarom van 

toen

bakstenen luisterden dan niet

dienden ook niet van repliek.

al verheft men stem roept tiert

smeekt, om begrip en genade

niets dat nog de gevel siert

als behang de leegte schreeuwt

vooropgestelde dromen kwijnen

warmte afgevoerd als sop

groeit er zelfs geen gras meer

gaat de laatste hoop verdwijnen

waar opeens vorst koning wordt

ijzige wiggen drijft, wringt.

vervluchtigt al de geborgenheid

gemeenzaam eenzaam eindigt

resems ellendes als een sliert

hij luisterde zijn lippen wond

deed alles om te behagen

haalde geen gehoor noch hart

ze straalde luister elders

haar hoofd al bij een nieuwe start

zij verkoos daarvoor fijne handen

zachtheid van te dure woorden

als fundament een rulle kuil

hij beloofde een hemel op aarde

ook al was zijn bedoeling vuil

Petra

Die schöne Frau vom Imbiß

Das grün das dich umgibt samt Bude

Der Geruch von Currywurst und Fritt

Wein und Bier sowie der Bladsalat

Dich begeleitend auf schritt und Tritt

Dein platz ist hier am schönen Moselufer

Herb deine stimme und gütig dein sinn

Du lachst so wie die Lerche hier singt

Bist immer noch in meinem Ohre drin.

Dein Standort hier auf der grüne wiese

Wo dein lach so viele herzen berührt 

Sah selten eine Frau wie du da bist

Weist nicht wie stark du mich berührst

Wie kann ich dir das Gefühl umschreiben

Das Mund und Auge mir zu vermitteln scheint

Fühle wie deine Augen mich begeleiten

Sah aber nie wie sie aus Freude weint.

Jedesmal wen ich zu besuch hier komme

Ist mein erster weg zu dir du holdes Weib

In Sankt Aldegund auf der Mosel wiese

Deine wahre ist gut für herz und leib

Immer wenn ich dich verlassen muß

Zurück ins eigene Vaterland ich fahre

Denk ich mit Wehmut an deine Augen

Daß der Herrgott sie mir noch lang bewahre

© Wilhelm Janssen .

Herbsttag

Herr: es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß.

Leg deinen Schatten auf die Sonnenuhren,

Und auf den Fluren laß die Winde los.

Befiehl den letzten Früchten voll zu sein;

Gib ihnen noch zwei südlichere Tage,

Dränge sie zur Vollendung hin und jage

Die letzte Süße in den schweren Wein.

Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr.

Wer jetzt allein ist, wird es lange bleiben,

Wird wachen, lesen, lange Briefe schreiben

Und wird in den Alleen hin und her

Unruhig wandern, wenn die Blätter treiben.

Rainer Maria Rilke Duits dichter

(1875 - 1926)

Herfstdag

Heer het is tijd. Het was een grootse zomer

werp nu Uw schaduw op de zonnewijzers

en laat op de velden de winden los.

Gebied de laatste vruchten vol te zijn;

geef hen nog twee zuidelijke dagen.

Stuw ze naar de voldragenheid en jaag

de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer.

Wie nu alleen is zal het lang nog blijven,

zal waken, lezen, lange brieven schrijven

en gaat rusteloos de lanen op en neer

als de wind de bladeren voort zal drijven.

Wilhelm Janssen

Schrijven

het eerste wat me opvalt vooraleer te schrijven

is,dat men papier nodig heeft om dit te klaren

ook een pen, stylo of potlood is wel aan te raden

eerst dan kan men het vel met woorden beladen

men beginne met een willekeurig goedluidend woord

en zet dit met zwier op het nog lege papier

waarbij men bedenken moet dat er anderen gaan volgen

om zo een zin te vervolledigen op dit velletje alhier

nu heeft men de eerste zin gevormd en staat versteld

over wat men zichtbaar maakt voor wat het brein bedacht    

de hersenen gevraagd om de creativiteit te verhogen

zo een stroom van woorden had ik natuurlijk niet verwacht

maar veel gemakkelijker wordt het door de peecee

inkt maakt vlekken en verknoeit soms heel het werk

zelfs eventuele fouten kan men daardoor omzeilen

voor het eerst voelt zich de schrijver beresterk

voor je het weet ratelen de vingers over het toetsenbord

hersens en handen kleuren het papier langzaam grijs 

opeens vloeien regels en zinnen tot een woordentapijt

tot een roman of gedicht wellicht dom maar soms ook wijs

Wilhelm Janssen 

In ademnood

Hou van jou en ook van haar

van hem en van een lief gebaar.

Ik hou van zoet en van ook zout

bitter als ’t moet, en van havermout

Hou van fietsen en van wandelen

van kersen en amandelen.

Ik hou van lief maar ook van lof

van mijn gerief en van de hof.

Hou van honing en van suiker.

Van cadeautjes en van ’n ruiker:

Ik hou van seks al vanaf de meet,

van je borsten en van jouw reet.

Ik hou van films en van muziek

Van een pilsje en van ook romantiek,

van ’t zuiden en van heerlijke wijn,

maar houd het meeste nog van het mijn.

Hou van je ogen en van je haar

of van een knuffel onder de kerselaar.

Ik hou van alle mensen jong en oud,

van het zilver en maar ook van goud

Ik hou van water en van de lucht,

van opera maar ook  van ’n klucht

Maar waarmee je me het ergst treffen zou

Is,- dat je niet van me hield, niet meer wou.

Stop !! Heb geen adem meer

Hoi, ik noem me Weejeestern en ben nieuw hier op deze Blog.

Ben een vijf en zestigplusser die gefasineerd raakte van het mooie van met melancholie doordrekte woorden. Ben al enkele jaren bezig met dichten en proza en laat jullie meegenieten van wat ik hier neerpen.

Een kreeft in hart en ziel die graag het vrouwelijke schoon bewonderd, en met kunst een tete a tete heeft, waar vooral de Jugendstil en het Surrealisme een voorkeursbehandeling krijgen.

Ook het Realisme of zeg maar de hele schilderkunst is een grote zandbak waarin ik niet uit weg te slaan ben.

Op m'n zes en zestigste ontdekte ik de liefde voor het schrijven. Ik begon met kleine gedichtjes zoals een tiener ze zou schrijven, maar naar gelang de tijd verstreek raakte ik bezeten door alles wat maar met woorden en letters te doen had. Las dan ook heel veel en bekwaamde me in taalspelletjes, haalde er de VanDaele bij, ook Harraps Shorter en de Duitse Dudem kwamen me nu te pas.

Weejeestern